سرعت باد زیاد بود ، و ترمال روی دیواره مسیرشو طی می کرد ، ارتفاع هفتاد تا هشتاد متر  . یهو متوجه شدم بالی که تا چند لحظه پیش رو سرم بود الان بطرز عجیبی جلوی من قرار گرفته ( فرانت تاک ) . باورتون نمی شه اصلاً هیچی نگفت ، فقط یکمرتبه دیدم جلومه . همزمان با بال واکنش من هم شروع شد . خیلی سریع تصمیمو گرفتم ، دستامو در حد استال کشیدم و بال رو پرت کردم رو سرم ، کاملاً هوشیار بودم ، قبل از اینکه استال بشه دایو کردم و بال برگشت تو پرواز ، یادمه حتی توی اون ارتفاع کم یه لحظه به زمین هم نگاه کردم که اگر نیاز باشه کمکی رو پرت کنم . آقای پناهی تمام صحنه رو دید . وقتی ازشون پرسیدم :

برای ریکاوری چقدر ارتفاع از دست دادم ؟

گفت :” خیلی کم ، شاید 10 متر هم نشد .”

همه اینها رو گفتم که بگم من تا قبل از اون لحظه فقط 25 استال انجام داده بودم . که به جرات می تونم بگم اگر اون استال ها نبود معلوم نبود اون فرانت تاک خشن با من چیکار می کرد .

همه ما به اهمیت SIV آگاهیم . برای رسیدن به هر چیزی باید تلاش کرد و پاراگلایدر هم یه چیزه ،

شما وقتی میخوای بری استخر وسایل لازمو با خودت می بری ؟

وقتی تصمیم به مسافرت داری چطور ؟

وقتی می خوای بری خواستگاری گل می بری ؟

کوتاه و گویا بگم آقا جان کدوم آدم عاقلی بدون آمادگی خودشو به یه هوای خشن می سپاره ؟

من نظرم اینه که شما اگر می خوای توی یه هوای خشن پرواز کنی ، خوب پرواز کن . ولی خواهشاً وسایل اونو باخودت ببر .